Zelfmoord BDE        10046        zie:   http://www.nderf.org/Dutch/suicide_bde.htm


ERVARING:

Na 38 jaar achtervolgen   de pijn, angst en schrik van die gedenkwaardige avond in oktober 1960   me nog steeds. Het besef  van de oneindige genade en vergevingsgezindheid van God, die volgden op mijn zelfmoordpoging, en tot op de dag van vandaag doorgaan, is moeilijker te verklaren. Wat ik nu ga vertellen, is absoluut geen waanvoorstelling of zelfbedrog. Ik vertel  wat er is gebeurd  en ik hoop dat het  ergens op de wereld iemand kan helpen. En dat hij of zij de aanwezigheid van God zal erkennen en verwelkomen in zijn of haar leven op een moment dat ze denken dat de dood de enige uitweg is. Als iemand mij 38 jaar geleden had verteld dat ik op het verraderlijke pad van verloren geloof  tot aan de bodem van de HEL terecht zou komen  zou ik hem uitgelachen hebben. Hier volgt het verhaal.

In 1948 was ik net getrouwd met een mooie vrouw  die Pat heette. Ze was een populair meisje  en ik voelde me bevoorrecht  dat ik haar voor me had weten te winnen. Ik werkte heel hard  om mijn doel als accountant te bereiken, en ik had het te druk met alles te bekijken van de positieve kant, dat ik de donkere wolken  die zich aan het verzamelen waren zelfs niet kon zien. In de daarop volgende jaren  werden al mijn verwachtingen, dromen en vooruitzichten uitgehold. Ooit was ik een matige, sociale drinker, maar ik begon meer en meer te drinken, en voordat ik door had wat er gebeurde, ging ik over de scheidslijn naar werkelijk alcohol misbruik. De scheidslijn was: de hel van verloren geloof, angsten, impotentie en zelfmedelijden.

Na slechts 7 maanden van, wat ik zelf dacht het volmaakte, huwelijk, kwam ik er achter dat mijn vrouw mij bedroog, en daardoor trok ik me verder terug en ging meer drinken. Ook ik had schuld aan het stuk lopen van ons huwelijk. Iedere keer dat er een nieuwe affaire aan het licht kwam, of dat nu een korte was of een romance van een jaar, zei ik veel krenkende dingen  en ik deed mijn best om haar zich zo schuldig mogelijk te laten voelen. Toch besloot ik uiteindelijk, toen ze een afspraakje had, om iets te doen  aan wat ik zag als een compleet hopeloze en ontaarde situatie.

Toen Pat weg was, waarschijnlijk de hele nacht, bracht ik onze 2 jongens en ons kleine meisje naar bed  en luisterde naar hun gebedjes. In die tijd leken gebeden mij  op de een of andere manier  oppervlakkig en nutteloos. Ik vond geen zelfvertrouwen of hoop in gebed. Ik was een overtuigd atheïst geworden. Toen de kinderen diep in slaap waren verzamelde ik de spullen  die ik zag als mijn "uiteindelijke ontsnapping": 2 potjes slaappillen en een potje voorgeschreven kalmerende middelen  die ik had gehamsterd. Samen met 3 flessen sterke drank, dacht ik dat ik alles had  voor mijn ontsnapping. Ik herinner me  dat de dokter had gezegd  dat ik bij deze pillen geen alcohol mocht gebruiken  omdat dat mijn dood zou betekenen. Toentertijd wilde ik niet dood, maar toch had dit gesprek een zelfmoord gedachte geplant. Ik schreef een afscheidsbrief  en nam 5 kalmerende pillen uit het potje. Ik mixte de verschillende dranken door elkaar  en bracht een toost uit tegen de lege stoel van mijn vrouw. "Ik drink op het niets, het absolute niets". De pillen gleden makkelijk naar binnen  en de valse warmte van de alcohol golfde door me heen. "Ik ben op weg", dacht ik, "en ik kan niet meer terug"!!

Met mijn 2e borrel was ik door de kalmerende pillen heen  en mijn vingertoppen en tenen begonnen te tintelen. "Hm misschien werken de pillen toch niet", zei ik tegen mezelf. Ik voelde me niet dronken, alleen een beetje verdoofd en licht in het hoofd. Ik voelde een knagende angst  dat iemand mijn poging zou proberen te stoppen. Net als bij al het andere dat ik belangrijk had gevonden, dus nam ik nog een handje slaappillen. Mijn hand was nog steeds vast  toen ik het laatste beetje bourbon in schonk. Wat moet ik doen als dit niet werkt? Ik had een toenemend brandend gevoel in mijn maag. Ik was intussen zo'n zware drinker dat een paar borrels bij de lunch, een borrel op weg naar huis en grote glazen wodka of bourbon aan het eind van de avond  niet genoeg waren om mijn pijn en frustratie te verdoven.  Ik wil niet weer wakker worden met al weer een kater  terwijl de problemen nog steeds aan me knagen. Ik wil nooit meer wakker worden. Ik dronk alle drank op  en nam de rest van de pillen in, en toen zag ik een donkere vorm  die op een wolk leek  naar me toe komen. Het kwam dwars door het plafond van de keuken  en overspoelde me. Ik voelde  dat ik heel snel door deze tunnel voortbewoog. Ik zag een licht aan het eind van de tunnel  en ik vroeg me af  of ik daar heen ging. Ik wist op dat moment niet  of ik dood of levend was. Maar ik herinner me  dat ik omkeek naar mezelf, die bewusteloos op de keukenvloer lag. Ik lag daar, totaal onbewust van dit andere deel van me, dat ergens naar toe scheen te gaan. "Is dit  hoe het is  om dood te zijn?" vroeg ik me af. "Nee!" was het antwoord  dat ergens vandaan kwam. Tot mijn schrik zag ik een wezen van een ongelooflijke schoonheid, dat liefde, mededogen en warmte uitstraalde. Het was een wezen, gevormd door een prachtig, helder, wit licht, en er kwamen zilveren draden uit het middelpunt. Ik aarzelde om iets te zeggen, en toen realiseerde ik me  dat dit ongelooflijke wezen van licht  mijn gedachten kon lezen. "Nee" zei hij weer. "Dit is niet  wat dood zijn is. Kom  ik zal het je laten zien". Ik herinner me  dat ik met hem zweefde naar een of andere put. In deze put  had je een deprimerend uitzicht over een landschap, dat totaal zonder schoonheid en leven was, waar mensen in rond schuifelden, met gebogen hoofden en afgezakte schouders, op een terneergeslagen manier. Ze hielden hun hoofden gebogen  en keken naar hun voeten  terwijl ze doelloos rondliepen  en af en toe tegen elkaar aanbotsten, wat hen evenwel niet deed stoppen met waar ze mee bezig waren.
Het was een afschuwelijke gedachte  dat ik tussen deze verwarde, verloren zielen geworpen zou worden, maar de stem scheen mijn angst te begrijpen  en nam deze weg  met de volgende woorden: "Dit is een HEL die je zelf gecreëerd hebt.
Je ZOU  uiteindelijk naar de aarde terug moeten gaan  en een nieuw leven helemaal opnieuw moeten ervaren, waarin je dezelfde moeilijkheden tegenkomt als tijdens dit leven. Tot dan  zul je bij deze verloren en verwarde zielen moeten blijven. Zelfmoord is geen ontsnapping".
Ik kreeg een breedbeeld blik op mijn  leven te zien. De afgelopen 5 jaar, die zo geladen waren geweest met alcohol misbruik, waren het pijnlijkst; de pijnlijkste herinneringen  die ik me ooit had kunnen voorstellen. Ik kreeg een beeld te zien  van het effect  dat alcohol had gehad op het leven van mijn kleine kinderen  en ook het effect dat alcohol zou sorteren in hun toekomst. Ik zag het verdriet van mijn kinderen bij het verlies van hun gezin en mij. Ik kreeg te zien  dat hun moeder niet goed voor ze zou zorgen  en dat ze uiteindelijk in een pleeggezin zouden worden geplaatst. Ik kreeg ook een voorproefje van  hoe mijn kinderen onder de invloed zouden komen door alcoholisme  als ik ZOU blijven drinken zoals ik gewend was  en bij ze zou blijven. Ik zag  dat alle 3 de kinderen, 2 jongens en een meisje, mijn slechte voorbeeld zouden volgen, en allemaal zouden ze uiteindelijk de fles gebruiken als ontsnapping uit de stress van elke dag, net zolang  tot ze ook alcoholist waren geworden. Het beeld van mijn dierbare dochtertje, dat opgroeide  om met een mede alcoholist te trouwen, die haar uiteindelijk zou mishandelen  en hun 4 dochters zou misbruiken, was meer dan ik aan kon. Het was een klap in mijn gezicht. Het was een enorme confrontatie met de werkelijkheid.

Ik zag, dat ALS ik mijn leven beterde  en me ZOU gaan gedragen als een verantwoordelijk vader en voorbeeld, alle 3 de kinderen zouden opgroeien tot gelukkige, productieve mensen. Dat betekent niet  dat ze gevrijwaard zouden worden van de dagelijkse strijd om het bestaan. Maar ze zouden een kans hebben  om het op hun manier te doen  en niet afhankelijk zijn door een of andere verslaving. Ik zag  hoe mijn oudste zoon een belangrijk, invloedrijk persoon zou worden  als ik bij hen bleef  en me gedroeg als een echte vader.
En ik zag de donkere kant van deze toekomst  als ik bij hen zou blijven als de zwakke dronken vader. Ik zag  dat hij uiteindelijk drugs zou gaan gebruiken en in de gevangenis zou belanden vanwege misdaden  die hij pleegde om aan geld voor drugs te komen.
Het was beangstigend voor me  en ik besloot daar, op dat moment, dat ik dit niet wilde voor mijn kinderen of mezelf. Ik kreeg te zien  dat, als ik door zou gaan als een hopeloze zielige dronkaard, ik niet zou kunnen ontsnappen. Het vooruitzicht, dat ik alles wat me tot zelfmoord had gedreven, in een ander leven weer zou moeten meemaken, was schrikwekkender dan ik wilde toegeven. Ik huilde.

Het wezen van licht scheen te begrijpen, dat ik overliep met gevoelens van wroeging, medelijden en liefde. Hij zei, met strenge stem zoals een vader tegen een zoon, "Je kunt maar niet met je leven doen wat je zelf wilt. Heb jij jezelf gemaakt, jezelf het leven gegeven? Nee. Je kunt evenmin de dood kiezen". Ik kon niets zeggen, ik kon niet denken, ik huilde alleen maar. Deze stem moet van de Heilige Geest zijn dacht ik. De stem, zachter nu, ging verder, "Ik ben nog niet klaar met je, je werk is niet af, ga terug  en doe wat je altijd al had moeten doen".

Het eerste wat ik zag  toen ik wakker werd  was: de opluchting op het gezicht van mijn dochter. Nancy was 's nachts wakker geworden  en had tevergeefs geworsteld, om het kleine vonkje leven in mij, brandend te houden. "Oh papa", zei ze "ik was zo bang dat we je kwijt waren, je voelde zo koud aan  en ik kon zelfs je hartslag niet voelen".

In de keuken was mijn vrouw bezig  de lunch klaar te maken. "Kinderen, eten", riep ze "en jij kunt ook wat krijgen  als je met je dronken lijf naar de tafel kunt waggelen", voegde ze er sarcastisch aan toe. Ik voelde me totaal uitgeput  en had erge honger, maar geen kater. Om de een of andere reden had ik niet meer de vreselijke buikpijn die ik de avond tevoren had, nadat ik een overdosis  pillen had genomen. In plaats daarvan  voelde ik nog steeds die innerlijke liefde en vrede, die gisteravond over me gekomen waren.

Het zou prettig zijn, om te kunnen vertellen dat het leven sindsdien helemaal volmaakt zou zijn geweest, maar dan zou ik liegen. De echtscheiding was hartverscheurend, alhoewel ik de kinderen kreeg toegewezen. Ik wilde de kinderen, en zij mij, en de vriend van mijn vrouw  wilde hen niet. Ik stopte met mijn baan als accountant  en werd leraar op een plaatselijke middelbare school; het was een moeilijke tijd. Ik gebruikte al mijn spaar- en pensioen geld, om rekeningen te betalen  en het gezin bij elkaar te houden  tijdens de maand dat ik op zoek was naar werk. En daarmee verdween de zekerheid, die ik had kunnen hebben terwijl ik me omschoolde, en dat was soms een uitdaging  maar ook angstig. Toch hebben de vrede en de troost, die ik leerde kennen toen ik aan de rand van de Helle put stond, me nooit verlaten. Ze hebben er voor gezorgd, dat ik mijn hervonden geloof en vertrouwen  niet weer kwijt raakte. Sommige vrienden begrijpen niet  dat ik niet bitter ben geworden; het beste antwoord vind je in psalm 23.

"Al moet ik door donkere krochten heen,
Ik ben voor geen onheil bevreesd:  
Want Gij staat mij bij,
Uw staf en stok zijn mijn stut!"

Sinds mijn ervaring heb ik ontdekt, dat ik niet langer bang ben voor de dood, dat ik een meer geestelijke kijk op de dingen heb en dat ik de verantwoording voor het opvoeden van mijn kinderen  zeer serieus neem. Ik ben er voor hen, en ik kan met trots aankondigen  dat het veel beter met hen gaat sinds ik de vader ben geworden  die ik altijd al had moeten zijn. Ik heb een mooie vrouw leren kennen  en ben met haar getrouwd. Zij is vooral mooi aan de binnenkant  en ze geeft me de kracht en de moed  om de moeilijkheden van alle dag het hoofd te bieden. Ik zal mijn ervaring aan de rand van de HEL  nooit vergeten  en zeker niet wat ik daar heb geleerd.

De op zich negatieve Bijna Dood Ervaring, is niet negatief  als er iets goeds uit voort komt. Ik ben nu pastoraal werker  en houd daarnaast de boekhouding bij van kleine bedrijven. Mijn kinderen zijn volwassen  en leiden alle 3 een gelukkig, druk en productief leven.

Ik voel me vredig.